یکی بود یکی نبود. جز خدا هیچچی نبود زیر ِ این تاق ِ کبود،
نه ستاره
نه سرود.
عموصحرا، تُپُلی با دو تا لُپ ِ گُلی پا و دستاِش کوچولو ریش و روحاِش دوقلو چپقاِش خالی و سرد دلکاِش دریای ِ درد، دَر ِ باغو بسّه بود دَم ِ باغ نشسّه بود:
«ــ عموصحرا! پسرات کو؟»
«ــ لب ِ دریان پسرام.
دخترای ِ ننهدریارو خاطرخوان پسرام. طفلیا، تنگ ِ غلاغپر، پاکشون خسته و مرده، میان از سر ِ مزرعهشون. تن ِشون خسّهی ِ کار دل ِشون مُردهی ِ زار دسّاشون پینهتَرَک لباساشون نمدک پاهاشون لُخت و پتی کجکلاشون نمدی، میشینن با دل ِ تنگ لب ِ دریا سر ِ سنگ.
طفلیا شب تا سحر گریهکنون خوابو از چشم ِ بهدردوختهشون پس میرونن توی ِ دریای ِ نمور میریزن اشکای ِ شور میخونن ــ آخ که چه دلدوز و چه دلسوز میخونن! ــ:
«ــ دخترای ِ ننهدریا! کومهمون سرد و سیاس چش ِ امید ِمون اول به خدا، بعد به شماس.
کورهها سرد شدن سبزهها زرد شدن خندهها درد شدن.
از سر ِ تپه، شبا شیههی ِ اسبای ِ گاری نمیاد، از دل ِ بیشه، غروب چهچه ِ سار و قناری نمیاد،
دیگه از شهر ِ سرود تکسواری نمیاد.
دیگه مهتاب نمیاد کرم ِ شبتاب نمیاد. برکت از کومه رفت رستم از شانومه رفت: تو هوا وقتی که برق میجّه و بارون میکنه کمون ِ رنگهبهرنگاِش دیگه بیرون نمیاد، رو زمین وقتی که دیب دنیارو پُرخون میکنه سوار ِ رخش ِ قشنگاِش دیگه میدون نمیاد.
مگه زوره؟ به خدا هیچکی به تاریکیی ِ شب تن نمیده موش ِ کورم که میگن دشمن ِ نوره، به تیغ ِ تاریکی گردن نمیده!
دخترای ِ ننهدریا! رو زمین عشق نموند خیلی وخ پیش باروبندیل ِشو بست خونه تکوند
دیگه دل مثل ِ قدیم عاشق و شیدا نمیشه تو کتابم دیگه اونجور چیزا پیدا نمیشه.
دنیا زندون شده: نه عشق، نه امید، نه شور، برهوتی شده دنیا که تا چِش کار میکنه مُردهس و گور.
نه امیدی ــ چه امیدی؟ بهخدا حیف ِ امید! ــ نه چراغی ــ چه چراغی؟ چیز ِ خوبی میشه دید؟ ــ نه سلامی ــ چه سلامی؟ همه خونتشنهی ِ هم! ــ نه نشاطی ــ چه نشاطی؟ مگه راهاِش میده غم؟ ــ:
«ــ پسرای ِ عموصحرا لب ِ تون کاسهنبات صدتا هجرون واسه یه وصل ِ شما خمس و زکات! دریا از اشک ِ شما شور شد و رفت بخت ِمون از دَم ِ در دور شد و رفت. راز ِ عشقو سر ِ صحرا نریزین اشک ِتون شوره، تو دریا نریزین! اگه آب شور بشه، دریا به زمین دَس نمیده ننهدریام دیگه مارو به شما پس نمیده. دیگه اونوخ تا قیامت دل ِ ما گنج ِ غمه اگه تا عمر داریم گریه کنیم، باز کمه. پرده زنبوریی ِ دریا میشه بُرج ِ غم ِمون عشق ِتون دق میشه، تا حشر میشه همدَم ِمون!»
□
مگه دیفار ِ خزه موش نداره؟ مگه موش گوش نداره؟ ــ
موش ِ دیفار، ننهدریا رو خبردار میکنه: ننهدریا، کج و کوج بددل و لوس و لجوج، جادو در کار میکنه. ــ تا صداشون نرسه لب ِ دریای ِ خزه، از لجاِش، غیهکشون ابرارو بیدار میکنه:
اسبای ِ ابر ِ سیا تو هوا شیههکشون، بشکهی ِ خالیی ِ رعد روی ِ بوم ِ آسمون. آسمون، غرومبغرومب! طبل ِ آتیش، دودودومب! نعرهی ِ موج ِ بلا میره تا عرش ِ خدا; صخرهها از خوشی فریاد میزنن. دخترا از دل ِ آب داد میزنن:
«ــ پسرای ِ عموصحرا! دل ِ ما پیش ِ شماس. نکنه فکر کنین حقه زیر ِ سر ِ ماس: ننهدریای ِ حسود کرده این آتش و دود!»
□ پسرا، حیف! که جز نعره و دلریسهی ِ باد هیچ صدای ِ دیگهئی به گوشاشون نمیاد! ــ غم ِشون سنگ ِ صبور کجکلاشون نمدک نگاشون خسته و دور دل ِشون غصهتَرَک، تو سیاهی، سوت و کور گوش میدن به موج ِ سرد میریزن اشکای ِ شور توی ِ دریای ِ نمور...
□
جُم جُمَک برق ِ بلا طبل ِ آتیش تو هوا! خیزخیزک موج ِ عبوس تا دَم ِ عرش ِ خدا! نه ستاره نه سرود لب ِ دریای ِ حسود، زیر ِ این تاق ِ کبود جز خدا هیچچی نبود جز خدا هیچچی نبود!